Over Paul
Ik mis een huis dat leeft.
Ik ben Paul, 43 jaar. Maison d’Être begint vanuit een persoonlijk verlangen.

Wat ik ben blijven missen
De tijd in mijn studentenhuis was de leukste periode van mijn leven. Er was vaak iemand thuis. We kookten spontaan samen en vrienden van huisgenoten schoven aan. Zo leerde je mensen kennen die je anders nooit had ontmoet.
Sindsdien heb ik het grootste deel van mijn leven alleen gewoond. Ik ben dit alleen wonen zat. Ik mis het vanzelfsprekende contact: samen eten, koffie drinken, samen lachen en gewoon even bijpraten.
De wereld kunnen we niet veranderen, ons thuis wel
Soms valt het me tegen hoe mensen met elkaar omgaan. Veel mensen zijn alleen met zichzelf bezig en houden weinig rekening met anderen. Natuurlijk zijn er ook ontzettend veel aardige en behulpzame mensen. Toch mis ik soms het gevoel dat we in hetzelfde team zitten.
Ik geloof dat het leven leuker wordt door het te delen met mensen die je graag om je heen hebt. Mensen die samen lachen, elkaar iets gunnen en voor elkaar klaarstaan. Dat zit in kleine dingen: koken voor iemand met een rotdag, samen een klus aanpakken of ’s avonds met een glas wijn aan tafel blijven hangen. En het is fijn om er voor iemand te kunnen zijn als die je nodig heeft, en te weten dat er ook mensen zijn die er voor jou zijn.
Ik kan niet bepalen hoe de wereld buiten onze voordeur met elkaar omgaat. Maar ik kan wél kiezen hoe ik zelf wil leven, en met wie. Bewust voor elkaar kiezen, met aandacht, vriendschap en saamhorigheid: dat is voor mij misschien wel de belangrijkste gedachte achter Maison d’Être.
Wat ik zelf meebreng
Ik ben technisch en praktisch ingesteld. Klussen, iets repareren: de meeste technische dingen kan ik wel. Ik sta daarmee altijd klaar voor anderen omdat het me een goed gevoel geeft anderen te helpen.
Juist de verschillende interesses en vaardigheden zijn mooi aan een gemeenschap. De één repareert een fiets, een ander kan geweldig koken, helpt met administratie of organiseert een uitje. Je geeft wat je kan, deelt wat je weet en leert van elkaar.
Samen iets opbouwen
Ik zoek meer dan een gedeeld pand. Ik wil een gekozen familie opbouwen: mensen met wie je herinneringen maakt, die je helpen als dat nodig is en die ook bij jou terechtkunnen.
Het gaat niet om voortdurend bij elkaar zijn, maar om weten dat je ergens bij hoort. Als je dat verlangen herkent, hebben we misschien een goed begin voor een gesprek.
